Hoe gaat het nu met taalcoach Jeannine en met matcher/begeleider Dini?

In de week van de “beruchte” vrijdag 13 maart kwam het mooie interview met twee vrijwilligers van Taal aan Zee in Den Haag Centraal en op de website van Joke Korving. Je kunt het interview met als titel ‘Het doel is vooral praten, praten praten’ hier nog een keer nalezen. Enthousiast en met trots vertelden taalcoaches Jeannine Wellink en Dini van der Lans over hun vrijwilligerswerk bij Taal aan Zee. Hoe gaat het nu met Jeannine en Dini?

Hoe gaat het nu met Jeannine (links op de foto)?

Het jaar begon goed. In januari heb ik als Taalcoach thuisles het jaar met de eerste deelnemer heel succesvol – voor haar en mij dus ook – afgerond.

Als vrijwilliger kwam de match met de tweede deelnemer stil te liggen. Het ging om een oudere dame en het was niet mogelijk in de eerste lockdown in maart met haar te starten. Als mens ben ik dit jaar gestart als ZZP’er. De situatie heeft me wat werkomvang betreft niet geraakt. Wel werk ik al vanaf maart thuis en gaat alles via email, Teams en Zoom. En dat is, als je met onbekende collega’s gaat werken best wel even wennen. 

In april ben ik gevraagd om online les te geven aan een jonge Turkse vrouw met een baby. Beide waren net uit het ziekenhuis en de moeder moest Nederlands leren om bij een kritieke situatie het ziekenhuis te kunnen bellen. Haar wens was om via Whatsapp te videobellen. Dat vond ik best lastig. Het is een heel klein scherm en de mogelijkheden voor verschillende oefeningen zijn dan beperkt. 

Ook moest ik met de lessen laveren in tijd omdat het om het voedingsschema van haar kindje heen gepland moest worden. Het viel me niet mee, maar door me in haar situatie te verplaatsen kon ik elke les weer met volle aandacht doen. We hebben samen een half jaar op het Nederlands geoefend. Daarmee heeft ze net de basis kunnen leggen om in korte gesprekken over haar kindje en zijn situatie te praten. En daar was het tenslotte om te doen.

Wat mij dit jaar is opgevallen is dat mensen heel creatief zijn om oplossingen te vinden voor problemen of aan een situatie een positieve wending te geven. En ook veel mensen tot het uiterste gaan om zich in te spannen voor het werk en voor een ander.

Ik wens dat de motivatie levendig blijft om vrijwilliger te willen zijn.

Groetjes Jeannine

Hoe gaat het nu met Dini (rechts op de foto)?

In het jaar 2020 – zal dit jaartal altijd de bijzondere klank houden die het nu heeft?? – was ik bij Taal aan Zee zowel ‘matcher/begeleider ‘ als taalcoach. Het verhaal achter de taalcoach- functie is in het licht van 2020 wel het vertellen waard:

Afgelopen september ging ik naar een Poolse vrouw, om een herintake te doen en haar te koppelen aan een taalcoach. De taalcoach had na een paar ingewikkelde cases echt weer zin in een lestraject van 1 jaar.

Ik maakte kennis met Ella, helaas kampend met een nare ziekte waardoor zij niet naar een klasje kon komen. Zij woonde op een kleine kamer met alleen een bankstel en een salontafel dus geen tafel om aan te werken. De herintake ging prima, Ella was super gemotiveerd en ik kon haar gelukkig vertellen dat ik de week daarop met haar taalcoach zou komen om kennis te maken, Ella straalde!

De kennismakingsafspraak was gemaakt. Maar ach… na een paar dagen belde de taalcoach – een wat oudere dame- dat haar kinderen haar hadden ‘verboden’ om les te geven bij iemand thuis. Zij was er heel verdrietig over en kon het niet over haar hart verkrijgen om af te zeggen. Ik vertelde haar dat de kinderen groot gelijk hadden en dat er vast weer betere tijden aan kwamen, maar voelde me tegelijkertijd enorm bedrukt….. hoe kon ik deze boodschap aan Ella geven. Ik kon bijvoorbaat haar teleurstelling al niet aan…

Ik besloot om zelf de lessen te geven, maar dan wel bij mij thuis, aan een hele lange tafel, ieder aan een kant, en met de tuindeur open.

En zo deden we dat, kou of geen kou… Laatst moest ik bij het bespreken van een foto dingen aanwijzen die Ella moest benoemen en haalde ik een lange lat uit de schuur. Wat een gek gezicht …

Natuurlijk heb ik ook getwijfeld bij het toenemen van de besmettingen en nu – de harde lockdown is gisteren afgekondigd – gaan we het dan maar via Skype proberen. Ik hoop dat we de motivatie, energie en vooruitgang van de afgelopen maanden erin kunnen houden. Dat heeft dit traject mij in 2020 positief opgeleverd!

Zo heb ik het gedaan, en mijn tip aan iedere vrijwilliger is om goed bij je zelf te blijven, een goede deels rationele deels gevoelsmatige beslissing te nemen (durf ik het, als ik het doe, hoe manage ik het risico, breng ik mezelf of mijn omgeving in gevaar, tot hoe ver wil ik gaan).

En elke uitkomst van die afweging verdient respect. Dat standpunt heb ik ook echt vanuit Taal aan Zee ervaren.